Hieke nog even uit. Maar haar moeder zegt alleen maar "Jaja" en "Een ander keertje".
Hieke gaat op de grond zitten, in het hoekje tussen het fornuis en de keukenkast. Vandaar kan ze alles zien, en bijna niemand kan haar zien, want het is een heel diep hoekje. Ze ziet haar moeder bij de tafel. Ze leunt er weer tegenaan en houdt haar buik vast. Ze zucht er een beetje bij.
Hieke ook.
"Ik denk dat de baby nu wel heel snel komt," zegt haar moeder.
"Jaja," zegt Hieke.
"Fijn hè?"
Hieke steekt haar duim in haar mond. Met haar tong maakt ze hem lekker zacht en warm. Mmmmm, heerlijk smaakt dat. Naar zon en water en fijne dingen. Snoep en zo.
"Ik ga maar vast wat spulletjes klaar leggen," zegt Hieke's moeder.
Hieke zegt niks. Ze zuigt op haar duim.
Zij zou haar kind altijd snoep geven. Dat hoort toch zeker bij moeders en kinderen. Als Pop Miep...Maar...Pop Miep is er niet meer.